خیال آبی

واگویه های یک جوشی خوش بین حامی موجودات زنده ی باران دیده و نخورده!

khialeabi — Mon, 07 Dec 2009 11:36:18 GMT

وقتی درخت زنده است و حمایت می شود، وقتی سنگ را که زنده نیست می شویند و رنگ می کنند و شاد می شوند وقتی خاک را می بوسند وقتی کوه را آذین می بندند، وقتی... چرا سازمان حمایت از موجودات زنده** نباید از کارخانه های سازنده ی صابون ضد آکنس* شکایت کند؟ مگر گونه ها حق ندارند جوش کسی را بزنند؟

آکنس عزیز! آشیانه میلی متری بالاشهری ات مبارک. روزهای خوشی را با هم خواهیم داشت (آیکون جوشی خوش بین حامی موجودات زنده در حال خط و نشان کشیدن)

* باکتری مولد جوش صورت. نام کامل: پروپیونی باکتریوم آکنس.

چ.پ:باران می بارد. یاد روزی افتادم که گفتم "هوای شهر من امروز سرد و بارانی است/و آن کبوتر خسته هنوز زندانی است" با این تفاوت که "ولی کبوتر خسته دگر نه زندانی است" خسته هم نیست سرد هم نیست. همه چیز خوب است. من هم.

پ.ن: عید دیروز و روز دانشجوی امروز مبارک!

** بنده هیچ اطلاعی درباره ی وجود یا عدم (وجود) همچین سازمانی ندارم.

کمالگرایی...بودن یا نبودن؟!

khialeabi — Wed, 25 Nov 2009 14:41:41 GMT

از اول کمی در خود احساسش می کردم. از اول که میگویم یعنی از آنجای شروعِ من که به خاطر می آورمش. مثلن اگر نقاشی می کشیدم دوست داشتم بهترینی را که میتوانم بکشم اگر در خاله بازی مادر میشدم سعی میکردم بهترین مادر ممکن باشم! وقتی مدرسه رفتم اگر قرار بود برنامه اجرا کنیم آنقدر خون دل میخوردم تا بهترینش از آن کلاس ما باشد. وقتی روزنامه دیواری درست میکردیم حتی اگر گروهی بود حاضر بودم تمام کارهایش را خودم انجام دهم ولی بهترین باشد. هنوز هم وقتی میخواهم کاری انجام دهم آنقدر مته به خشخاش میگذارم شاید کمی راضی ام کند! ولی حالا به این سوال رسیده ام که آیا واقعن ارزش دارد این همه حرص خوردن برای بهترین بودن؟اصلن من حالا در آن چیزهایی که برایشان تلاش کردم بهترین هستم؟! نکند اگر زیر پایم را نگاه کنم در همان نقطه ای ایستاده باشم که از آنجا شروع کردم به دویدن؟! اگر خواسته بودم یک متوسط باشم در همه چیز به کجای دنیا برمیخورد؟! شاید آن موقع اینگونه احساس خستگی نمیکردم. ولی نه...انگار واقعن احساس خستگی نمی کنم. انگار این خواهش کمالگرا بودن همه خستگی ام را در خود حل می کند!

پ.ن: این روزها خواستنی ترین آرزوی زندگی ام این شده که سر کوچه مان یک مجتمع سه طبقه بسازند که زیرزمینش سرتاسر کتابفروشی باشد، طبقه همکفش انواع و اقسام کلاسهای به دردبخور باشد با استادهای به دردبخور و طبقه سومش سرتاسر آزمایشگاه. آزمایشگاه زبان، زیست و شیمی! شما نیز اگر خواستید میتوانید به طبقه های این ساختمان اضافه کنید! فکر کنم آن وقت من ناهارم را هم همانجا میخوردم.

تمامِ خالی

khialeabi — Fri, 20 Nov 2009 13:33:18 GMT

ای ستاره تو به پایین منِگر

این زمین هیچ ندارد به جز آه

این زمین خسته ی یک کوه کن است

که به دنبال نه عشق

بلکه دنبال ثبوت نامش

در صف تاریخ است.

آه را

می شود از پس هر کومه و کوه

به وضوحی بشنید

ولی از خوش نگری

یا که از خوش خوابی

همه می گوییم: سیـــب!

این همه آبی یک دست که از آن بالا

با نگاهی پرِ حسرت

چشم می دوزی بر آن

نه که اقیانوس است

بلکه یک عقده ی تاریخی است

که بشر

در اوج پریشانی

گوید آن را "آرام"!

می بینی؟

همه چیز اینجا

یک دروغ محض است

یک تمام خالی

یک خیال فانی

خوش به حالت تارا!

۲۷ آبان ۸۸

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بعدنوشت: یکی می گفت تازگی ها وقتی می خوابد نمی داند دست هایش را چه کار کند.از وقتی این را شنیدم من هم به این درد مبتلا شده ام. حالا حکایت من شده حکایت آن پیرمرد ریش درازی که پرسیدندش:"شبها که میخوابی ریشت را روی رواندار میگذاری یا زیر روانداز؟!" و پیرمرد که تا آن زمان به این موضوع فکر نکرده بود از آن شب به بعد خواب نداشت از زیر و رو کردن ریشش! شما وقتی میخوابید دست هایتان را چه کار می کنید؟!

حرف صدادار

khialeabi — Sun, 08 Nov 2009 08:14:18 GMT

شعور و شعار

شعریست که یک حرف صدادار کم دارد

هر چند هیچ شعوری شعار نزاده است

و هر شعاری بی شعور نیست.

برای خلق یک شعور بی شعار

من شعر می شوم

تو حرف صدادار می شوی؟

88.8.8

khialeabi — Thu, 29 Oct 2009 21:38:18 GMT

ديديم همه دارند اين روزها به مناسبت ۸۸.۸.۸ و صد البته تولد امام هشتم(ع) يک کاري مي کنند گفتيم ما هم از قافله عقب نمانيم...در همين راستا اين شما و اين هم ۸ عکس جذاب و ديدني!

اوليش شامل ۸۸ عدد کوچولوي خيره به دوربين است. اگه شک داريد ميتوانيد خودتان بشماريد! من را به ياد جوجه کارخانه اي هاي دوران کودکيم مي اندازند!

دومي اش هم من را برد به راهپيمايي هاي ۱۳ آبان. ولي اين مال ۲۲ بهمنه!

سومي روايت گر بچه هاييست بشاش...چشم به راه آش!

یاد کلاس گل شقايق(فک کنم!) با خانم فرجام افتادم. يادش بخير! ولی این کلاس گل مریم است با خانم خواهرم.

اين هم روايتي است از کوچولوهاي آب تميز نديده و عکس يادگاري پسر کوچولوي پديده!

اينم از مراسم "يا رب! بده بارون."

خدايا به ما رحم نمي کني به اين کوچولو رحم کن. نگاهش کنيد جيگر آدم کباب مي شود!

جانم به قربان هشتمی اش...

تا حالا این همه عکس یک جا نگذاشته بودم! اگر لود نمیشود بگویید لینک بگذارم.

عیدتان سرشار از ۸۸۸۸ شادی و شور باد!

تا بعد.

دوباره...

khialeabi — Sat, 19 Sep 2009 06:30:18 GMT

باران که ببارد
زمینِ ذهنِ تو از آب ،
خشک می ماند !
که حرمتٍ آیینه و آفتاب را
محرم نبوده ای.
باران که ببارد
رؤیاهایت همیشه زرد می مانند
که آسمانِ باورِ تو
بغضی پاییزی دارد
که از پروانه و کبوتر و رؤیا
پرواز را نفهمیده ای .
چرا که آسمانت را از زمین سهم گرفته ای
باران که ببارد …
دوباره آغاز می شوم .

بهمن قره داغی

_________________________

دوباره آغاز می شوم بی باران...با پاییز...

تا نمی دانم کی خداحافظ!

مردود

khialeabi — Wed, 09 Sep 2009 23:37:46 GMT

اولش بُهت بود...نه آه نه گریه...بعدش بیخودی چشام خیس شد تقصیر من نبود که!...گفتم هی مگه نمیگفتی گنجشکی و تا آسمون بال میزنی؟ این بود اون همه ادعات؟ پاکشون کردم به مژه هام هم دستمال کشیدم که لو ندن بی طاقتیمو...بلند شدم صاف وایسادم مثل یه آدم پیروز که هیچیش نیست! رفتم پیش مادر که داشت ظرفای مهمونا رو میشست هنوز قهرمان بودما ولی باز بارید! دیگه خودش فهمید... اشکامو که دید چونه اش لرزید گفت اشکال نداره فرصت رو که ازت نگرفتن...کاش قلبم هیچ راهی به بیرون نداشت تا اینجوری ضایعم نکنه چرا نمیخواد بفهمه من میخوام قهرمان باشم!...داشتن میگفتن کم انتخاب کردم و رشته های بالا که خودم انداختم تو اتاقم...رویا گفت:"بگیر بخواب عزیزم!"...و شیوا:"قسمت نبوده ناراحت نباش!" قهرمان خواست بگه نیست ولی حتی قهرمان هم ناراحت بود!

سخته مصلحت خدا رو قبول کردن ولی دیشب خودم گفتم هر چی تو خواستی منم همونو میخوام...پس میخوام...میخوام که مردود باشم!

هیچ وقت نتونستم اونایی رو که تا به یه بن بست میرسن دنیا براشون تموم میشه درک کنم...این بن بست فقط یکی از بن بستاییه که تو زندگی باهاش روبرو میشم یه بن بست یه ساله...ولی من میخوام تبر باشم!

مادرم میگه:مریم چرا نمیای پایین؟...میگم:مگه همیشه این وقت شب پایین بودم که الان باشم...میدونم به اون سخت تر میگذره چون فکر میکنه من خیلی ناراحتم ولی الان همین الان دیگه نیستم!

خوشحالم...به خاطر خدا که باهام روراست بود...به خاطر شیوا که معماری قبول شده به خاطر داداشم که انتخاب اولشُ قبول شده!

منِ مورچه

khialeabi — Thu, 03 Sep 2009 03:54:18 GMT

یه زمانی دلم که می گرفت میرفتم کنار باغچه ی تو حیاط و می شدم یکی از مورچه هایی که آروم و ناآروم از روی خاک و برگ و علف و هر چی که بود و نبود رد میشدن و عین خیالشون نبود که همین دیروز یه شیلنگ آب تمام فک و فامیلشون رو همین جا نیست و نابود کرد!

یادمه همیشه خودمو جای کوچولو ترین و کندترین مورچه ی باغچه میذاشتم تا فرصت سیر کردن ریحونهایی که برام مثل سکویا بلند و تنومند بودنو داشته باشم!...چه قد هوا خوب و خنک بود لا به لای ریحونها و سبزی ها و جعفری های تنومند باغچه توی روزای داغ تابستون اون وقتا!

چه فیلمی میشد وقتی کرم خاکی ها حمله می کردند یا وقتی منِ مورچه به یه صخره بزرگ میرسیدم و برای رسیدن به قوتِ روی اون چه جانفشانی ها که نمیکردم!...یا اون روز که یه جزیره پر از خوردنیای لذیذ یافتم و تصمیم گرفتم اولین مورچه ای باشم که پل رو اختراع میکنه!...

ولی بعضی وقتا مورچه بودن راضیم نمیکرد و میشدم خدای مورچه ها!!! (استغفرالله!) ولی خداییش خیلی حال میداد از اون بالا نگاه کردن و یه راه رو برای یه مورچه باز کردن و یه راه رو بستن!

کاش الانم دلم که می گیره زانو بزنم کنار باغچه... شلوارم گلی شه دستام خاکی شن... ولی یه لحظه مورچه باشم!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن: دیدزنندگان گرام! قالب وبلاگ سنگینه؟!

سیلی

khialeabi — Wed, 02 Sep 2009 02:27:21 GMT

خدا جون! دلم سیلی میخواد...جانانه!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اللهم! أفرِغ عَلَینا صبراً و ثَبِت اَقدامَنا وانصُرنا علی القومِ الکافِرین...

خوشم میاد کم دعایی فردیه؛ نمیگه به "من" نگاه کن میگه ما رو ببین...

کاش

khialeabi — Tue, 01 Sep 2009 00:20:18 GMT

کاش ابرها را آنقدر یارای باریدن بود تا خاکم را گِل کنند!

ماه محبوبم! میروی در را پشت سرت نبند...