مردود
پنجشنبه نوزدهم شهریور 1388
اولش بُهت بود...نه آه نه گریه...بعدش بیخودی چشام خیس شد تقصیر من نبود که!...گفتم هی مگه نمیگفتی گنجشکی و تا آسمون بال میزنی؟ این بود اون همه ادعات؟ پاکشون کردم به مژه هام هم دستمال کشیدم که لو ندن بی طاقتیمو...بلند شدم صاف وایسادم مثل یه آدم پیروز که هیچیش نیست! رفتم پیش مادر که داشت ظرفای مهمونا رو میشست هنوز قهرمان بودما ولی باز بارید! دیگه خودش فهمید... اشکامو که دید چونه اش لرزید گفت اشکال نداره فرصت رو که ازت نگرفتن...کاش قلبم هیچ راهی به بیرون نداشت تا اینجوری ضایعم نکنه چرا نمیخواد بفهمه من میخوام قهرمان باشم!...داشتن میگفتن کم انتخاب کردم و رشته های بالا که خودم انداختم تو اتاقم...رویا گفت:"بگیر بخواب عزیزم!"...و شیوا:"قسمت نبوده ناراحت نباش!" قهرمان خواست بگه نیست ولی حتی قهرمان هم ناراحت بود!
سخته مصلحت خدا رو قبول کردن ولی دیشب خودم گفتم هر چی تو خواستی منم همونو میخوام...پس میخوام...میخوام که مردود باشم!
هیچ وقت نتونستم اونایی رو که تا به یه بن بست میرسن دنیا براشون تموم میشه درک کنم...این بن بست فقط یکی از بن بستاییه که تو زندگی باهاش روبرو میشم یه بن بست یه ساله...ولی من میخوام تبر باشم!
مادرم میگه:مریم چرا نمیای پایین؟...میگم:مگه همیشه این وقت شب پایین بودم که الان باشم...میدونم به اون سخت تر میگذره چون فکر میکنه من خیلی ناراحتم ولی الان همین الان دیگه نیستم!
خوشحالم...به خاطر خدا که باهام روراست بود...به خاطر شیوا که معماری قبول شده به خاطر داداشم که انتخاب اولشُ قبول شده!
لينک ثابت
نوشته شده در ساعت 3:8 به قلم مریم
... زمستونتون گرم به گرمی نفساتون!
همه تون دعوتینا...اونجا منتظرتونم
حالا اگه کنجکاو شدی هی نگو حالا چه خبره مگه؟لطف کن بقیشو بخون...
