خیال آبی

تقریبا نیمی از لینکای وبلاگم به طور مرموزی پاک شدن...لطفا اونایی که قبلن لینکشون اینجا بوده و الان نیست کامنت بذارن!

ممنون!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

ز روی صدق و صفاگشته با دلم دمساز

روندگان طریقت ره بلا سپرند

رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

غم حبیب نهان به ز گفتگوی رقیب

که نیست سینه ی ارباب کینه محرم راز

اگرچه روی تو از عشق غیرمستغنی است

من آن نیم که از این عشق بازی آیم باز

چه گویمت که ز سوز درون چه میبینم

ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز

...

حافظ

اینم برای خالی نبودن عریضه!

تا صدایت میان هیاهوی روزهای به شب نشسته ام گم نشده بازگرد

قول میدهم این بار کاردستی هایم را خودم درست کنم

قول میدهم این بار برگهای دفترم را هواپیما نکنم

و یک خط در میان از مشق های شبانه ام نگذرم

بازگرد

تا اضطرابهایم به بی خیالی مزمن تبدیل نشده

تا روزهایم در هجوم ثانیه های پر از خالی نسوخته

تا قلمم کنار مدادرنگی های کودکی ام زانو نزده

بازگرد...

هنگامی که خداوند مرا همچون سنگریزه ای در این دریاچه ی عجیب انداخت آرامش آن را بر هم زدم و بر سطح آن دایره هایی نامحدود پدید آوردم ولی هنگامی که به اعماق آن رسیدم مانند آن آرام شدم.

 من الان کجام؟! وسط اون دایره های نامحدود یا به اعماق رسیدم؟

تو هم بپرس از خودت!

سلام...اين كامبيوتر من فعلا كجبز! رو نمينويسه حالا اكه كسي حاضر شه اينو بخونه ديكه خيلي...صبوره!

يه روز يه كنجشك كوجولو كه هواي اوج كرفتن تو خود اسمون زندكيش رو تعطيل كرده بوده تصميم ميكيره دل به دريا بزنه و راهي اسمون شه همون أسموني كه هنوز از ديدن ابي يك دستش سير نشده بود مي شد سياه با نكيناي نقره اي. بس بال ميزنه...يه روز دو روز هفت روز ده روز سي روز... ولي كو أسمون؟! اسمون هنوز تو اوج بود و دست نيافتني اما كنجشك هنوز همون كنجشك بود و تصميمشم همون تصميم!

.

من همون كنجشكم؛ نااميدي اصولا بهم نمياد!